tul mnie, małego chłopca w przydużej piżamie biegnącego za kolegami na plac wojny bohatera płaczącego z byle powodu mężczyznę zwyczajnego tul mnie, tego co pod łóżko wrzuca złe dni i skarpetki czepiającego się powodu by uciec a potem wrócić zbitym jak pies tul mnie, idącego po codzienność w modlitwie do papierosa i kawy, z gazetą pod pachą, czasem z parasolem czasem bez tul mnie przyzwyczajeniem, krótkim spojrzeniem porą obiadu albo tylko sekundą złapaną na zdjęciu po ciele i duszy... ...pieść