wdzięczność dla światła za gest ten mały rozświetlenia bym mógł wypatrzeć co wokół otacza i ciało i duszę ...i to coś czego jeszcze nie muszę a we mnie kiełkuje kiedy mrużę się w czasie z prędkością ślimaka od impulsu palca zaczyna się... ...drżenie kosmosu wtedy pragnę poznania zasiewów przyszłości zbiorów przemijania ale tylko tych nad filiżanką nie dalej i choć czasem kuszą rogi poduszki szepczą pytania biorę łyka by usta zwilżyć nabrać giętkości i po raz kolejny dziękować jak mantra poranka w darze wybudzania płynąć -albo kto woli- ponownie się rodzić w stwórczej codzienności