Las zadumany

Zakwitają pajęczyną zbutwiałe konary, Mchu żywa broda wściekle się pieni, Z dziupli wypływają dziecięce koszmary, Leniwie las się snuje wśród księżyca i cieni. Przedwiecznym spokojem drzewa się sączą, Zbyt senny obłok na niebie by ruszyć, Mgły srebrne smugi z milczeniem się plączą, Spadać liść nie chce by ciszy nie płoszyć. W tej magii się zanurzyć, zatracić , zapomnieć, Wylać się ze skorupy jak orzech z łupiny, Żyć w chwili co stoi ,nie chować wspomnień, Liściem być paproci, konarem jarzębiny.