Nie ma już nic po Twoim odejściu, Jedynie na białej od czasu ścianie Trzy słowa, zaraz przy wejściu Cierpko zwiastują pożegnanie. Puste łóżko, samotne od rana Zamarło w bezruchu jak mogiła, A ciepło które dla nas rozpaliłaś Nie brzmi, ani nie rzuca na kolana. Kawa, co sama się parzyć nie chce Smakuje jak ziarna westchnienia, I nie daje nic szczypta ukojenia Gdy żal do ucha rankami szepcze. Nie ma już nic po Twoim odejściu, Jedyne co żywe, to cień palca na ścianie Oraz dźwięk spustu, zaraz przy wejściu Cierpko zwiastują pożegnanie.