Przejdź do treści
Czytanie

Bajka Iracka

Piasek, jak od wieków, ogrzewał się w promieniach arabskiego słońca. Wzdłuż drogi stały rzadko rozsiane domostwa, martwe śmiercią swoich właścicieli i zagubione w żółci otoczenia. Pustynia wydawała się złudnie spokojna; jej żar usypiał świadomość, że w tej krainie toczy się krwawa wojna domowa, ślepo zadająca ciosy. On o tym nie zapominał.

Siedział, z karabinem zawieszonym przez ramię, na schodach jednego z domów. Był jeszcze dzieckiem - nie pamiętał już daty swoich urodzin. Można powiedzieć, że miał rozstrzelaną pamięć. Nienawidził Wojny.

Nie rozumiał jej. Przyszła do jego kraju nieproszona, a wraz z nią - pożoga i chaos. Nie wątpił jednak w sens Dżihadu - jego ojciec zawsze mu powtarzał, że trzeba wypędzić niewiernych z islamskiej ojczyzny. Powtarzał, zanim zginął w walce z okupantem.

Wojna zabrała mu też matkę i dwóch braci - zginęli podczas jednego z nalotów na Tikrit. Brał już udział w walkach we wschodnim Iraku, dzięki czemu oczy zdążyły stwardnieć i przyzwyczaić się do śmierci. Nadal był dzieckiem. Karabin był jego zabawką, a on sam bawił się, choć poważniej, niż jego rówieśnicy z kraju Wielkiego Szatana, co uważał za wielką niesprawiedliwość. Pocieszał się, że przynajmniej w kraju Małego Szatana czują podmuch Wojny, a niedługo i Wielki, i Mały Szatan zostaną nią zgnieceni. Na pewno.

Póki co, jedynym jego marzeniem było pokonanie Wojny. Wypędzenie jej z jego domu. Niestety, naiwność właściwa jego wiekowi już nie żyła. Doskonale wiedział, że Wojny nie da się pokonać i on na pewno tego nie zrobi.

Jeśli nie możesz kogoś pokonać - dołącz do niego.

Skoro tak, to dołączy do Wojny. Z całą nienawiścią, którą jego serce pompuje.
61 wyświetleń

Skomentuj

Zaloguj się, aby dodać komentarz.

0 online

Menu

Dodaj utwór

Zaloguj się lub załóż konto, aby dodać utwór.

Dodaj utwór

Twoje konto
Rozmowy
0 online
Zaloguj się, aby pisać w rozmowach.