Spotykamy się na hipodromie (który nieustannie kojarzy mi się z hipopotamem może dlatego, że innego nie znam, a chyba każdy jest taki sam -jak hipopotamy) -to jest kłamstwo, bo tu gdzie nas rzucił patetycznie nieszczęśliwy los, dzieląc się z nami swoim nieszczęściem chyba trochę okrutnie, nie ma żadnych hipodromów, a jedyne co możemy sobie tu wygrać to pozorna wolność, mój drogi ojcze. Nazwałeś ten przeklęty krąg, w którym żyjemy, hipodromem zanim jeszcze dowiedziałam się co to oznacza (może dlatego kojarzy mi się z hipopotamem -bo przecież wcale nie jest taki jak wszystkie inne. Innych nie widziałam, więc nie mam porównania, zresztą, bardzo mało rzeczy w moim życiu ma jakieś porównanie, bo zazwyczaj wszystko jest tu pierwsze i nowe i ostatnie -w takim miejscu żyjemy, mój drogi ojcze.). Widzę cię tutaj całego, odbitego w kałuży, jak na dagerotypie, choć nie spotykamy się tu już wcale od wielu, wielu lat, bo oboje walczymy, w trzeciej wojnie światowej, którą przewrotnie „szczurzymi bojami” nazywamy, eliminując wytrwale kolejnych partyzantów, zamieniając się stołkami po kolei. Wojna pozycyjna -piszesz do mnie w listach, które nie dochodzą, więc sama muszę sobie wymyślać ich treść. Wiesz, że termin ten jest nietrafiony... Ile masz już lat? Sto? Sto pięć? A nadal walczymy, o nasz pierwszy i ostatni hipodrom. o nasze baśnie z dzieciństwa, o testament, które tu pochowaliśmy -ja swój dziecinny, a ty -prawdziwy. I na nic się zdały rącze rydwany życia, bo tylko już ten hipodrom nam został. Stoję tu teraz, gdzie opowiadałeś mi piękne historie, a najpiękniejsza brzmiała: „Tu będzie mój grób.” I to jest tylko jeden przypadek, gdy bajka zaistniała w życiu, iszcząc się sama w sobie. Składam kwiat na twój grób, mój drogi ojcze.