W ciepłym wianeczku niezapominajek, schodzą do źródeł sny letnich nocy, a panny -księżniczki z dziecinnych bajek powstają, w ciemności wypatrując oczy, gdzie się na złotym skrzydłym rumaku zapodział w leśnych gęstwinach książę i nasłuchują, szukają znaku, i wyczekują, kiedy tu dotrze. W zbłąkanych sercach wyśnione panny, siądą nad brzegiem i cicho zapłaczą, bo już się zbliża promień poranny i już kochanków nie zobaczą. Odejdą cicho łzy tuląc w pajęczyn koronki, drogą co bieli się przed świtem, jeszcze raz trącą dziecięcych serc srebrzyste dzwonki, a potem zostaną zgwałconym mitem... I zasną panny od bajek osowiałe, bo się sny spełniać na jawie nie mogą i tylko korony na głowach posiwiałe co odejść zapomniały przed dorosłości drogą, chwieją się smutno na głowach królewien, jakby się chciały odkłonić raz ostatni i nikt już nie jest na koniec pewien czy to pogrzeb królewny czy zwykłej babci.