Wybuduję sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu... oddychaniem, rannym wstawaniem, jedzeniem, z domu wychodzeniem, istnieniem... Mówić będą poeci o moim Życiu Bezcelowym, którego nikt nie pojmie, ale przez wieki będą próbować... Pisać o mnie będą dramaty, szukając dziury w całym i drugiej strony medalu, uczyć będą o mnie zbyt małe dzieciątka, które nieodmiennie widzieć będą najszczerszą prawdę. A profesorowie zapiszą ryzy papieru analizami i interpretacjami, spekulacjami, dociekaniami, pochwałami, krytykami, pożegnaniami, szlochaniami nad marnym losem człowieka niezrozumianego przez współczesnych. Wybuduję sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu... na piaskowej podstawie i chwiać się on będzie na granicy absurdu, ale przecież nikomu nigdy nie przychodzi do głowy, by pomniki podważać...