Gdzieś daleko stąd, za górami za lasami i morzem pełnym gwiazd była sobie kraina, która nazywała sie Micgalowo, a była częścią innej krainy zwanej Jozefatowem. Żyli tam w idealnej harmonii ludzie, zwierzęta oraz rośliny. Wszyscy byli bardzo przyjaźni i szczęśliwi. Żył tam też Jasiek ze swoją rodziną oraz małym kotkiem Bonifacym. Kotek i Janek bardzo się ze sobą przyjaźnili i często rozmawiali. Pewnego razu w Micgalowie długo nie padał deszcz i była lekka susza. Mały Janek był bardzo zdenerwowany gdyż musiał nosić wiadra z wodą ze studni i podlewać kwiatki swojej mamy Celiny. - Co z tym deszcze – dopytywał się Janek. - Poczekaj jeszcze chwilę. Jeszcze nie wszystkim jest sucho i nie gadają – odparł Bonifacy. - Kto nie gada - dopytywał się Jasiek swojego kotka. - No wiesz, roślinki, gdy im jest za sucho wołają do Matki Natur: „padamy, padamy, padamy” - i wtedy zaczyna padać deszcz. - Może one specjalnie się śmieją, z tego że ja noszę wodę i nic nie mówią. - Niektóre są trochę złośliwe, jak każdy, ale czasami po prostu nie mogą mówić. - A czy to co mówisz jest naukowo udowodnione? - Tak. W niebie jest wojna frontów atmosferycznych, które gdy roślinkom jest za sucho i padają, toczą walkę aby im pomóc i pada deszcz, a niekiedy nawet towarzyszy im burza. - Wiesz co Bo, jakie to wszystko skomplikowane. Wolę jak mówisz prostymi słowami. One wypływają z twojego serca i je łatwiej zapamiętuję. - Proste słowa, jest taka piosenka. Jeśli ją polubisz, zakochasz się w prostych słowach jeszcze bardziej "Kiedy z serca płyną słowa Uderzają z wielką mocą Krążą blisko wśród nas ot tak Dając chętnym szczere złoto I dlatego lubię mówić z Tobą I dlatego lubię mówić z Tobą Każdy myśli to co myśli Myśli sobie moja głowa Może w końcu mi się uda Wypowiedzieć proste słowa I dlatego lubię mówić z Tobą I dlatego lubię mówić z Tobą ..