Góry moje góry Od złej wojny mury Gdy wracam do mych Tatr To wiem, że prowadzi mnie tam wiatr Góry moje góry Nauczyły mnie praw przyrody i przyrodniczej kultury Gdy wracam do nich marzeniami I jeszcze nienapisanymi wierszami To czuje się jak w niebie W miłości i dobrze potrzebie W lipach widzę rzeźby i origami Torujące mi życie przyjaźniami W wierchach widzę okrucieństwo przyrody A zwłaszcza strumyków górskich wody W drzewach dębach widzę moje modlitwy Niczym zła brzytwy W harendach i domach zakopiańskich Widzę dobra i miłość Polski jądro Góry moje góry Jana Pawła drugiego Dobra ojcowskiego Znak i symbol najcudowniejszy To tam zmawiał różaniec i pływał kajakami i odprawiał msze między bukami Głosił tez kazania i opowiastki Mądrości dobra i przyjaźni zajawki Góry moje góry To także Bacowie Gazdowie i gaździny Mądrości dziedziny I to już tyle moich rozważań na temat gór Chociaż to tylko o nich marny wiór