słyszą ją w oddechu w szmerze krwi tętni po żyłach na wargach drży rozgrzana barwi ciało rozpromienia oczy łzami w strunach głosem zabrzmi odezwie się westchnieniem a mimo to szybko niknie czar jej młody a jednak zabiera jej siły trud losu srogi jeszcze pragnie nucić najciszej oddać swe tchnienie w struny duszy uderzyć i wzlecieć w bezkresne światy nuty zostawi potomnych z dźwięków półtonów na papierze kto je zaśpiewa doda swych gam inną tonacją przeżyć...