na progu lasu uklęknijmy w pokorze słyszysz-modlą się drzewa idziemy ścieżkami najciszej nie spłoszymy pszczelich roju gwary chlebem żytnim pachnie na miedzy mech stopy chłodzi uklęknijmy słońce w obłokoch oblicze ukryło raźąc światłem kontury rozproszyło w białe meduzy niebo sine zmienia odcienie horyzont zapłonie czerwienią i zgaśnie podaj dłoń porzuć gwarne tłumy kamienne bruki uderzały buty ciężkim dudnieniem tłumiły mowę los niesie ból wielu nie zaznało cierpienia słowa śladem krwawym w poezji śpiewanej nawet płacz nie zmyje prawdy milczenie wypowie to czego szukał w kamiennych brukach anioł boleści