nadano imię już zaistniała w gwiadozbiorze odleglej galaktyki stąpa poezji niesmiało dotyka nadano jej miano w błękitach szukając niebytu niedosięgłych krain niebyłych wersach poetów zapisanych im wierząc nim wzejdzie odleci spóźnionym odlotem i krąży tu i tam tak zwyczajnie zwykła ma imię słucha gdy jej wołają codziennie nim gwiazdy błękitem roziskrzą w polnych kwiatach ułoży się rosa świt mgłą zamgli w oczach budzi muzykę duszy poezją nadano jej miano lecz je odrzuci ma imię ...