jedno co uzdrowić może to nie wiosny cud poeci poetycko wychwalają jej czar malarskim zmysłem upiększą barwami a serca chore bólem przejęte cielesność tak męczy uciekać chce dusza w światy nierzeczywiste krok zwolnij w dłoni ołówek kreską czarną szkicuje życia ulotność kolorów tyle...nie namalujesz duszy cierpień spalona ziemia oaza bez wody człowiek bez serca nie daje nadziei bezmiar łez nad ulotnością istnienia prochy ludzkie wrosną w ziemię a dusze na drodze wieczności serce w czerwieni serca miłością poruszone człowieka dla człowieka