podmuch burzowej chmury rozgonił wicher dzwony dzwonią my zabłąkani pola zaorane pachną zielem my jak te ziarna rzucone na miedzy słuchamy bicia za nami leśne polany mech ukrywa mrówcze gromady w igliwie ślady znikają nim grzmot nad nami ucichnie dzięcioł wystuka nocy godziny dzwoni nasz zegar szloch ukryty milczysz ja milczę spojrzenia w horyzont wpatrzone tęcza otwiera łukiem my spragnieni kochania nocą śnimy w objęciach uniesień