wrzosy ile mają z nieba błękitów kolyszą się jak morskie fale rozjaśnione słońcem lśnią drgają w takt wietrzyka w zagajniku nad stawem jak w lustrze odbicie niebieskości przenika gdzieniegdzie biel brzóz las stoi dostojny moja siostro brzózko pięknie ci we wrzosach u stóp mech moje posłanie i lśniące łzy tu śpiewał mi ballady w żadnym trelu ptaków nie usłyszę żyć bez niej ciężej szukam w leśnym echu zaśpiewaj mi znów słuchać pragnę srebrzystych dźwięcznych nut zanucę wraz z tobą zegar wstrzyma bicie ten los boleści niestały tęczę rozwiną anieli pójdziemy wrzosami z nieba zasłuchani uciszeni łącząc dusze i serca