Jesienny Pan

w plaszczu koloru mieniących liści podparty czerwonym parasolem nuci deszczową piosenkę w kieszeni kasztany pamiątka spotkań z nieznajomą jej włosy rudawo-orzechowe oblicze zmienne raz rozjaśnione słoneczne to znów zachmurzone w oczach melancholia gdy razem śpiewali o miłości stepując w rytm melodii roześmiani rozbawieni żegnając się w mgliste wieczory rozłożony parasol w pokoju oświetla pełnia księżyca śni o jej ustach czerwonych w szybę deszcz zastukał a może to była ona szepnął cicho...wróć