wywinęli się jakoś spod władzy postępu wykręcili od wyroków historii zadrwili z przeznaczenia i proroków rozpierzchli po stawkach laskach chmurach i przedmieściach nie odeszli w niepamięć jak moje dzieciństwo nieustającym śmiechem krzykiem bieganiną odpowiadają wyzwaniu cywilizacji ufając w męskie posłannictwo w dwudziesty pierwszy wiek wkraczają z przemyconym za pazuchą gołębiem albo królikiem i sercem pełnym niezłomnej woli przetrwania w zgodzie z naturą