Cassiel ów wiekuisty patron łez dzień po dniu przyglądając się cierpieniom wrośniętym korzeniami w człowieczą dolę ulitował się i wyłupił sobie oczy zapobiegając ponownemu potopowi po czym spierzchł w udręce i obrócił się w garść piasku a wiatr poniósł go na morze wydm i rozsypał wśród popiołów świata