geście pozorności zbyt wiele modlitw wystałam przy oknie wierząc - świat wystarczy obserwować by rozumieć impulsie nagłych braków prądu to nie są pauzy tylko zaćmienia światła matko zagubionych dzieci kamienia rzuconego w wodę czekaj aż staw go wypluje na powierzchnię zakładaj ręce jak mosty a we mnie jest twoja cisza co na języku kołysze chwilowa cisza przed wierszem siedzę na gałęzi wzrośnietej pośpiesznie i nie ma takich bogów którzy stracą mnie w przepaść jest las zapałek w kieszeniach i dwadzieścia kroków na księżyc gdziekolwiek go wymyślę