Ignis

A ten ogień, który wskrzesza zmarłych, a żywych w proch obraca,

Sięga płomieniami swymi do otchłani ludzkiego myślenia,

Pozostawiając na ścianach katedr ludzkiej czaszki,

Sadzę i popiół zasłaniając przeszłości malowidła i obrazy.

Jak dymem w oczy i w nozdrza głupotą odurzając,

Zawiśnie na krzyżu swej męki stopy i dłonie przeszywając,

A włócznia na próżno serca szukać będzie ,

Gdyż przez żywioł idei zostało już dawno pochłonięte.