Utknęłam między dniem a nocą. Utknęłam, bo zawierzyłam oczom w błękicie nieba skąpanym, a w sercu miód i rany bowiem oczy te daleko. Odpływam marzeń rzeką, w realu w miejscu tkwię i chociaż dotknąć chcę. Kawałek pragnienia skosztować i czuję, że od nowa staję się potrzaskiem między ciszą a wrzaskiem. Słowa jak poezję czytam, spełnień magia w nich ukryta. Czule pieszczą moje zmysły, wdycham w siebie jak powietrze. Poczuć chcę gorące usta, lecz tęsknota mnie nie puszcza. Nawet we śnie iść nie każe, a on moim jest obrazem, malowanym pod natchnieniem. Kiedyś pustkę w radość zmienię, a teraz między nocą a dniem bezradna w tęsknocie tkwię.