Tyle lat już czekam, że coś do mnie powie. Ciurkiem łzy spływają spod zamkniętych powiek. Ten ucisk w duszy. Czy mam ją jeszcze? Pragnę czuć go w niej, tylko bólu nie chcę. Mijają miesiące, pory roku płyną. Czemu zaistniałaś przeklęta godzino? W której patrzył czule głębokim spojrzeniem. Przekorny losie gdzieś ty miał sumienie? Ubieram się w czerń, a w sercu czerwona róża. Ginę w lesie zmartwień, gubię na bezdrożach. Wiosna za wiosną z życia mi ucieka. On czasami szepnie to okrutne „Czekaj”. Róża wciąż rośnie, rozdziera mi serce. Sama bym zgniotła, by nie kochać więcej.