Szafirową ścieżką za Tobą na oślep biegnę ile mam sił, w myśli mowie. - Proście, proście, błagam wiatry szumiący w zaroślach, by mnie jak najszybciej do Niego poniosła. Miłość szafirowa skąpana w błękicie. - Proście w mym imieniu, bo wy tylko wiecie. Ile wschodów słońca patrzyłam za sercem. I choć powtarzałam, że już nigdy więcej. Wracałam po nocy, chociaż smutek dławił, z nadzieją, że może wreszcie się pojawi. W słodki pył kwiatowy wkładałam swe słowa, gorąca modlitwa. - Boże mój uchowaj, żeby to kto inny marzenia moje wziął. Panie ja się proszę, niechaj to będzie On. I płynie czas tęskny szumiący jak rzeka. Czasem serce krwawi, ale nadal czekam.