dziś umiera

Tak! To szlak najdłuższy o zgrozo Myślę jak naprawić zegar zdarzeń Wszak rzek nie cofnie się myślą Ich prądów tytan nie zmieni Patrząc w dal odległych tak snów Marzeń uciekających dźwięków Słyszę dzwonek drżący Męcząc się z sumieniem świata Obdzierając czyn zła Namową węża opieram się na dziś. Bo dziś jak powiew ciepła Inna jest z dróg ta ku przepaści życia Gdyby w największą z prawd chciała zajrzeć W dusze zbrukaną szarością, zbladła by z żałości Gdyż każdy krok wina jak ciężki grzech Biję się za zło, za ból i istnienie Po trzykroć- moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. Są to czeluści życia, które przeprasza za żywych utrapienie Wiara w lepsze jutro jedyna pociecha.