zagubione oczy wiążą rzeczywistość ich obrazy odbijają się na tafli duszy wpatszone w sepleniące pod stopami liście spływają wraz z jesiennym deszczem jak kocięta zafascynowane światem gonią miraże rozbite w szyku rozmemłanych swetrów gawędzą pod parasolami uczuć zapaliwszy światło budzą się witają poranek na którym migoczą jeszcze tańczące przy ostatniej piosence gwiazdy pora biszkoptowych malowideł skłania do refleksji ilość sygnałów zalewa świadomośći