„Serce sercu”

Miedziane serce ciężkie, poszarzale
Ze złotych kwiatów, wspomnień pomnik został
Ciężar ogromny tęsknoty przyziemnej
Trucizny krwi sennie niepojętej
575 numer przeznaczenia...
Duch wiatru liście zrzuca swoim głośnym tchnieniem
Jakby stu westchnień szept na skraju świata
Blady wzrok pojmał w tańcu smutne kroki
Czyżby tu został całkiem sobie sam...

„Tu w wesołość wbił się nóż
Marzeń półce został kurz
Na rozległym horyzoncie
Czas pan życia lichwą smutek...
Bój się trwogi dbaj o ludzi
by nie został tylko żal
kiedy koszmar Cię obudzi”