Zanurzam dłonie w obrazie , lepkim jak miód, wonnym jak kobieta, smakowitym jak ciasto wiśniowe. Brzdęk pucharów niby szept murów teatru zapowiada powrót pędów weny, łaskawej obcym szarości. Nieuchronnie wiążę się z kontekstem, zajmująco plączą mnie teraźniejsze chwile jarmark mowy niczym siatka na motyle, a w niej Ja.