Nie rozumiejąc siebie brniemy nadal drogą oniryzmu Myśli brzmią jakoś obco, a słowa są tylko echem rozciągniętych sylab Niby razem, ale jednak osobno nasze światy w mirażu chwil Struktura dni ciągle ta sama, dywersja losu pozbawia nas złudzeń Sława prawdy już dawno przebrzmiała, pozostały nam tylko foldery wspomnień Junta kłamstwa stanowi prawo, jedyne wyjście to kolaborować Kantyczki naszych serc otwarte na ostatniej stronie, więc krach uczuć nieunikniony