nie ma mnie choć milion razy twarzy swoją widziałem w lustrze i w odbiciach gwiazd mieniło się moje oblicze wśród mroków latarni nie ma mnie w przypływie chwili odpłynęły wizje w tumultach ludzi zobaczyłem skały by ujrzeć światło mnie nie ma zostały zgliszcza skarby nieprzebrane ma mnie niebo i źrenice świętych wypełnione rozkoszą