Nie poproszę o wybaczenie. Jestem silna, jestem dumna. Może dla wielu niemądra lecz czas nauczył, trzymania się przy życiu. Nie potrafię zapomnieć krzywd tamtych lat, bólu i błękitnej, flanelowej poszewki mokrej od słonych łez. Wybawieniem stało się milczenie, spuszczony wzrok i sztuczny uśmiech. Lecz czas przerwać tą smutną egzystencję i upomnieć się... O odebrane szczęście.