Tafla lustra tak zimna w dotyku, jak zimna jest ta twarz. Duże smutne oczy i duże usta- jej atuty. Podobno piękne włosy lecz się nie znam. Od tak dawna ją obserwuję, dziewczynę milczeniem zbywającą problemy, nie radzi sobie, słaba lecz silna zarazem. Niczym aktor wkłada maskę i gra. Rolę jej życia... Nocą, kiedy księżyc zaśnie, dostrzegam jej łzy i strach... Przed koszmarami Morfeusza. Podnoszę wzrok, a iskierka nadziei znika. Widzę swoją twarz... Lustro prawdę powiedziało.