Piękna, kolczasta... Umierająca. Niewielu podejdzie, porozmawia, strach jest zbyt silny. Czerwone niczym krew płatki zachwycają przechodniów. Jaka piękna, jaka dojrzała- słyszy. W ich umysły wkradły się fantazje, w serca- pożądanie lecz są onieśmieleni, a ona? Z pogardą wznosi ku nim oczy. Jest sama. Zmęczona melancholijnym stanem zrzuca swe szkarłatne odzienie... Może ktoś podejdzie? Porozmawia? Poddała się. Ból i rozpacz wygrały z pogardą dla tchórzy.