moja postać prowadzi sto własnych odbić niech zaświeci pod nogi cokolwiek to nie prawda że jesteś częścią przestrzeni to przestrzeń stała się Tobą nie ma Boga na ścianach wlazł głębiej jak półmrok północ półkole pomiędzy świtem a cieniem wychodzi specyfika życie jest artyzmem dzieło która trwa proces tworzenia umiera gdy się wypełni rozetrą dłońmi proch w powietrzu zawiesi się między ciszą a oddechem ja tylko chcę dosięgnąć siebie