Arkadia

Za zamkniętymi powiekami Świat zamienia się w Arkadię Czasami światło przez zeń przenika Zamazując to, co jest nieświatem. Buduje w wyobraźni pejzaże swojego życia Gdzie tylko to, co piękne widać, aż po horyzont Chciałabym mój Panie przejść tam bosą stopą Bo w realiach życia idę do nikąd... Daj mi miłości, uskrzydlonej, trwałej Co mnie uniesie tak wysoko w niebo Bym mogła stąpać po niej bez obawy Że znów grunt pod stopami mi się rozpadnie....