Krok

patrzę
z niedowierzaniem

stojąc na ulicy pełnej kroków
jak widz
który przystanął

doświadczenie wyrywam z miejsc
zdobytych stopami

idą

jak małpy bezmyślnie

dostojnie
wyruszyli z wielkich miast
oplutych bogactwem

niepewnie
skażeni traktatem pustych manekinów

delikatnie
wrażliwi na piękno

i biegną
depczą
przechodzą
odchodzą

patrzę na stopy
którymi można czegoś dokonać

niech ten krok
przestaje się rozlewać
lecz zacznie pozostawić twardo odciśnięty ślad