W promiennej ciszy słońca horyzontem w swym wypiętrzeniu lśniąc cicho podniebnie górskie ustronia sycone szmaragdem cichymi skrami wpatrzone w obłoki. Tuląc w swych dłoniach górskich barw oblicza przechodzą w ciche coraz cichsze szepty kołysząc ducha w pieśni modlitewnej śnią ciszy szumem przykryte dywanem W ciszę tą nagle z bezbrzeżną tęsknotą śnieg w ostrym wichrze trzepocze bławaty dal bieli ścieli w chłodzie długich zmierzchów magiczny nastrój z odsypanych marzeń w spokojną ciszę dyrygent batutą w pół czuwający miedzy snem a jawą otwiera koncert symfoniką dźwięków ulotne brzmienia rozbudzają echa ===========================