miękko się skrada jak kot odpręża ciemne futerko mruczy zmierzchem łasi swym ciepłem spogląda w oczy przymrużając melodią świerszczy doznając rozkoszy sączy bez szelestu dojrzałe blaski półciemnych wieńców utula je łagodnością kołyszącej zasłony usypiając w mrugających klejnotach złocistych ziaren ciszy Józef Tomoń