zmarszczyła piegowaty nosek młodość piła z jej dłoni rosę szła drogą splatała warkocze śnieg stopniał wśród błękitu oczek co było zimne stało się ciepłem kryształy lodu dotąd zakrzepłe zaczęły krążyć pod jej palcami razem ruszyły w szalone tany wijąc się gładko pośród zieleni jak kochankowie mocno spleceni tańczyły w rzece wciąż wirującej w którą zagląda jej włosów słońce może i była całkiem banalna z tym swoim tańcem i kolorami jednak czeka na nią młody i stary by znów założyć różowe okulary