usiadła lekko w fotelu z nogą na nogę zmroziła powietrze można zazdrościć że było bliżej i tylko spojrzenie równoważyło odległość w milczeniu przysłoniętą samumem włosów chwyciły promienie słońca z westchnieniem zamieniając w błyski światła pogrążyły wszystko w niebycie kiedy świat zabarwił się pastelami sącząc każdy odcień w wodę życia wpływała intensywnym strumieniem oplatając zapachem kwiatów drzewa ze snów które szalony malarz umieścił w dzikim stepie i w tajemnicy ukrył poza horyzontem za perłowymi oczami spełnienia może przyjdzie jeszcze raz jak będziesz potrafił tam pójść