ulotna nie chce stać się przyziemna składa bukiety przydrożna wena na przekór słotom ze zwiędłych liści te ciepłokrwiste z prośbą by ziścić własne marzenia soczyściej splatać żeby powstała z jarzębin chata a z tych zamglonych odcinać końce i niech polecą za złotym słońcem perły płynące w pajęczej sieci wrzosy przebłyskiem jesiennie kwiecić i w świergot ptaków ubierać magię zanim utonie w codziennym bagnie