Ku uciesze cudacznej gawiedzi Na scenie brązowa małpka siedzi Skacze po scenie i pluje na ludzi i salwy śmiechu tym zawsze wzbudzi Jak gniazdo osami wypchane po brzegi jeden ich umysł i jedno pragnienie Puste i zimne ich zwarte szeregi by znaleźć się na tej scenie Przestały obchodzić ich dawne problemy porzucili swe dawno kochane domeny Za grosz mają psyche i pęd do miłości anachroniczny jest zwrot ku wzniosłości Cała wataha bez tożsamości zrzuciła potencjał do nieświadomości Karmią tym brakiem dzieci i tak umierają ostatni poeci