Głębia , kryta dzikość słoje nocy , ostudzone wzgórza tęgie , linie smocze kły nieprzeniknone Zielonkawa , czysta bladość niczym smutek snów jesiennych to przejrzysta , krucha słabość mych przemijań nieodmiennych Wieczność cicho w tobie drzemie patrzy smutno i jałowo twoje plemię - moje plemię jedno i to samo s ł o w o