W dalekość poszedł W biały wąwóz gry świateł Prosto w uniwersum rozproszonego dźwięku Gdzie biało płonęły obłoki czyste I księżycowe rzeki krwawiły Zamierzchłym trwaniem Ujrzał tam nieskończoność obrotów Spiralę niezwyczajnych mroków I upadł w niebyt czarny Nie wróci już zwyczajny