W gniewie zasypiam uważam niebyt za zdobyte niebo ale to tylko złe szlaki co płoną szklanym ogniem i porywają śniegiem w lepkość snu w śnie Zauważ wyciszenie śniade mgnienie jak zapływa w ślepy błękit nieznanego morza małe - bez wagi lniane i blade opadam w nie w niezmąconą głębię tej magii