Biko w zacięciu białej chwili osuniesz powieki o 23:30 samotnej niedzieli nad brzegiem fioletowego morza zamarzysz o ciszy przemijaniu na wieczność oddaniu zgasisz zamknięte powieki świecę ugasisz nie płomień i cieniem czerwonego brzegu uciekniesz zimnym lasem płomieni buszem duchów i cieni