Wytnij z białej ciszy krę snów Co obejmie i zniszczy wzgórz koło Idź najgłębiej i zacznij się znów Płynąc zielenią, nim mrok zawoła Nie oddychaj wpływając w bok grani Cicho szemrzą strumyki i wiatr Nie patrz w dół , idź w górę otchłani Tylko tam zakwitnie w ból kwiat Zdejmij zerwane uprzęże Zamknij oczy i dotknij snu skał Już zakrywaj głęboko i jasno W nieskończoną krzycz dal