wdowom
bezdzietnym i bezzębnym
matkom całych dynastii porzuconych kotów
coraz trudniej osiągać domorosłą radość

w ogóle
nie pamiętają stromej woni poddasza
czy węgielnej wilgoci spod sztywnych skrzydeł parkietu

ich teraźniejsza krzywa anatomia
z bólem nie tylko serca przemieszcza je między
kuchnią łazienką a smutkiem w ledwie gościnnym pokoju

pamiętają
zmiany pór roku z wczoraj i przedwczoraj
miesiące dzielą na sylaby dni na szczypty
godziny na patos powieki

najlepiej pamiętają
dobry początek i wieczny koniec modlitwy
reszta należy do chwili do szczerej ręki ich boga