Ilu każdego wieku było poetów? Gdzież oni się podziali? Gdzie zniknęli? Leżą po kątach, wszyscy zapomnieni. My, niewybrańcy przeklętego szczepu... Non omnis moriar, tak wielcy mawiają; Lecz ilu z nas ludzie zapamiętają? Wszyscy pomrzemy w osamotnieniu. Twórzcie dla siebie, nie zaś dla wielu, Bo ilu będzie o was pamiętało? Wasze poezje ? Jedyne co po was zostało... Świat zapomina wątłych i słabych. Przypieczętowany los jest poety. Nikt nie pozna wśród tysięcy twarzy bladych. Pamięć umiera gdy światło liry nie świeci. Wszyscy jesteśmy takimi samymi- Po latach nikt nas nie rozróżni. I to my pozostaniemy tymi, Którzy odejdą zapomnieni w próżni. Lecz kilku pojawi sie wybrańców, Co z naszej wylegni wypełzną cicho. Wielkiej bogini poezji posłańcow... Oni też nas zapomną, los nasz- licho.