Jej słowa jak strzały Pierś mą przebijają. I choć ból niemały, Zadawać go nie mają. Me serce wykrwawia się, Miłości nie odczuwa. Pompuje martwą już krew. Umysł wciąż zatruwa. Z każdym dniem zimniejsze, Zlodowaciałe jest me serce. Nie bije, coraz mniejsze... Chwytam je w trupioblade ręce. I bólu już nie czuję; Cierpieniu się oddałem. To stało się rutyną. Czekam na swą strzałę...